ตอนกลับมา Buddy ยังมีแผนจัดการแต่ละ Component ให้พร้อมใช้จริง ผมไม่ได้หยุดอยู่กับการออกแบบระบบทดสอบ แต่กลับไปทำงานตามเป้าหมายเดิม—ไล่แก้และตรวจแต่ละส่วนให้ต่อกันได้ แล้วเร่งปิดสิ่งที่ยังขวางทางไป V1
ช่วงปลายสิงหาคมถึงต้นกันยายน งานเดินติด ๆ กันเร็วกว่าเดิม จาก Activity กับ Food ไป Expense, Health และภาพรวมประจำวัน สิ่งที่ช่วยผมดูทิศทางไม่ใช่การไล่เช็กทุกเคสบน LINE ซ้ำ ๆ แต่คือการมองว่าระบบประกอบผลทั้งหมดออกมาเป็น Passbook อย่างไร
ปิดทีละส่วน แต่ต้องกลับมาเห็นภาพเดียวกัน
งานแต่ละด้านมีคำถามของตัวเอง Activity ต้องสรุปข้อมูลที่บันทึกไว้ให้กลับมาเห็นได้ ส่วน Food ไม่ได้จบที่การ Capture แต่ต้องรวมยอดและแสดงใน Passbook ให้ตรงกับข้อมูลจริง ต่อมา Expense ก็ต้องจัดการตัวเลขที่ยังตีความได้มากกว่าหนึ่งแบบ ขณะที่ Health ต้องเลือกค่าจากข้อมูลที่มีโดยไม่ให้ AI แต่งข้อเท็จจริงขึ้นมา
การไล่ทีละ Component ทำให้ขอบเขตตรงหน้าชัดขึ้น แต่สุดท้ายผมยังต้องรู้ว่าทั้งหมดอยู่ร่วมกันได้หรือไม่ ช่วงท้ายงานจึงขยับจากการเช็กทีละส่วนไปดูภาพรวมหลายแกนที่ประกอบอยู่ในวันเดียวกัน
Real-System-Test ทำให้เห็นปลายทางก่อนเลือกเจาะ
เมื่อแก้แต่ละรอบเสร็จ ผมเริ่มให้ AI รัน Real-System-Test ก่อน โดยเตรียม Demo user แล้วให้การทดสอบสร้าง DataDetail และ DailyInfo จากข้อมูลครบทั้งสี่แกน—Activity, Food, Expense และ Health—ผ่านเส้นทางทำงานของระบบ ข้อมูลที่ได้จึงไม่ใช่แค่ข้อความจำลองที่ส่งเข้า Capture หรือผลตอบกลับจาก MockAI แต่เป็นข้อมูลที่ระบบนำไปประกอบเป็นผลลัพธ์ให้เปิดดูต่อได้
ผมเปิด Passbook ของ Demo user เพื่อดูว่ารายการจากแต่ละแกนและ DailyInfo ปรากฏเป็นภาพรวมอย่างไร แล้วค่อยเลือก Scenario ที่ยังน่าห่วงไปตรวจละเอียด การทดสอบแบบนี้ไม่ได้ตัด Manual Test หรือการตรวจผ่าน LINE ทิ้ง แต่เปลี่ยนลำดับให้ผมเห็นผลจากทั้งระบบก่อน แล้วจึงใช้แรงไปเจาะจุดที่ต้องการคำตอบเป็นพิเศษ
งานช่วงท้ายจึงเดินเร็วขึ้นและเริ่มมาบรรจบกัน: แต่ละ Component มีผลตรวจของตัวเอง ขณะเดียวกันการทดสอบภาพรวมก็ช่วยชี้ว่าควรใช้แรงคนเจาะตรงไหนต่อ พอผลจากส่วนต่าง ๆ ต่อกันได้ คำถามสุดท้ายก็เหลือว่าผมพร้อมยอมรับ Buddy บน Production หรือยัง
จากภาพรวมของ Test คำถามต่อไปคือ Buddy ผ่านการใช้งานจริงและพร้อมยืนบน Production หรือยัง นั่นคือประตูที่ EP25 จะพาไปถึง