บรรยากาศในที่ทำงานเริ่มมีสัญญาณของความเปลี่ยนแปลง เมื่อน้อง ๆ ในทีมพัฒนาเริ่มพูดถึงเครื่องมือช่วยเขียนโปรแกรมด้วยปัญญาประดิษฐ์อย่าง Codex กันหนาหูขึ้นเรื่อย ๆ
คุ้นเคยกับ LLM แต่ยังไม่เชื่อ
ในตอนนั้น แม้ผมจะคุ้นเคยกับธรรมชาติของโมเดลภาษาขนาดใหญ่ (LLM) จากการพูดคุยเรื่องสุขภาพในชีวิตประจำวันมานานถึงครึ่งปี แต่ในมุมมองของงานวิศวกรรมซอฟต์แวร์ ผมยังคงมองว่างานพัฒนาระบบระดับองค์กร โดยเฉพาะงานที่เกี่ยวข้องกับโครงสร้างข้อมูลที่ซับซ้อน ยังคงเป็นพื้นที่เฉพาะทางที่ต้องอาศัยประสบการณ์และความชำนาญขั้นสูงของมนุษย์เท่านั้น
แต่แล้ว เหตุการณ์ที่เป็นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางความเชื่อเดิมของผมก็เกิดขึ้น
สายฟ้าฟาด: งานย้ายข้อมูลของยูสเซอร์
ในโปรเจกต์หนึ่ง มีงานสำคัญที่ต้องดำเนินการ นั่นคืองานย้ายข้อมูล (Data Migration) เพื่อนำข้อมูลจากระบบเดิมถ่ายโอนเข้าสู่ระบบใหม่
ตลอดชีวิตการทำงานกว่ายี่สิบปีของผม งานย้ายข้อมูลระดับองค์กรคืองานปราบเซียน เป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ต้องอาศัยวิศวกรซอฟต์แวร์หรือสถาปนิกข้อมูลระดับอาวุโสมานั่งวิเคราะห์ความสัมพันธ์ของตาราง ออกแบบสคริปต์การแปลงข้อมูล (ETL) และเขียนโค้ดตรวจสอบความถูกต้องกันเป็นสัปดาห์หรือเป็นเดือน ๆ เพราะหากข้อมูลผิดพลาดเพียงจุดเดียว ความเสียหายจะลุกลามไปทั้งระบบ
แต่สิ่งที่ผมได้เห็นต่อหน้าต่อตาในวันนั้น คือ ผู้ใช้งานฝั่งธุรกิจ (User) ซึ่งไม่ใช่โปรแกรมเมอร์ ได้นำ AI เข้ามาช่วยเขียนโค้ดและจัดการงานย้ายข้อมูลนั้นด้วยตนเอง!
ผู้ใช้งานคนนั้นใช้ AI ช่วยวิเคราะห์รูปแบบข้อมูล ช่วยสร้างสคริปต์แปลงฟิลด์ และสามารถผลักดันให้ข้อมูลชุดใหญ่วิ่งเข้าสู่ระบบใหม่ได้อย่างรวดเร็วและราบรื่นอย่างเหลือเชื่อ
กำแพงวิชาชีพพังทลาย
วินาทีนั้นคือแรงกระแทกครั้งใหญ่ในความรู้สึกของคนเป็นช่างฝีมือ
กำแพงสูงชันทางเทคนิคที่เคยปกป้องวิชาชีพโปรแกรมเมอร์มาตลอดหลายทศวรรษ พลันพังทลายลงต่อหน้าต่อตา หากแม้แต่ผู้ใช้งานทั่วไปยังสามารถหยิบใช้พลังของ AI มาทำงานที่เคยยากเย็นแสนเข็ญให้สำเร็จได้ในเวลาอันสั้น แล้วอนาคตของวิศวกรซอฟต์แวร์ที่สร้างระบบด้วยสองมือมาทั้งชีวิต กำลังจะเดินไปทางไหน?
"กำแพงสูงชันทางเทคนิคที่เคยปกป้องวิชาชีพโปรแกรมเมอร์มาตลอดหลายทศวรรษ พลันพังทลายลงต่อหน้าต่อตา"
ความอยากรู้ชนะความกลัว
แต่แทนที่ผมจะปฏิเสธหรือหวาดกลัว สัญชาตญาณความอยากรู้อยากเห็นของช่างซอฟต์แวร์ที่ฝังแน่นอยู่ในตัวกลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้นเต็มตา
ผมตระหนักทันทีว่า ยุคสมัยเดิมที่เรารู้จักได้สิ้นสุดลงแล้ว และคลื่นลูกใหม่กำลังถาโถมเข้ามา หากเครื่องมือนี้สามารถเพิ่มพลังให้คนทั่วไปได้ถึงเพียงนี้ แล้วถ้าคนที่ผ่านสมรภูมิระบบองค์กรมาอย่างโชกโชนเข้าใจสถาปัตยกรรมอย่างลึกซึ้ง นำมันมาใช้งานด้วยตนเอง ผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร?
คำถามนั้นดังก้องอยู่ในใจ และเปลี่ยนความลังเลให้กลายเป็นความกระหายที่จะทดลองด้วยตนเอง