หลังจากตรากตรำกับงานที่ปรึกษาและระบบงานองค์กรมานับสิบปี จุดตัดสำคัญในชีวิตก็เริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
ในโลกของการทำงาน ยิ่งบทบาทสูงขึ้น ความรับผิดชอบมากขึ้น ความคาดหวังและแรงบีบคั้นจากระบบก็ยิ่งสูบพลังชีวิตและเวลาส่วนตัวไปอย่างมหาศาล ในช่วงท้าย ๆ ของชีวิตมนุษย์เงินเดือน ผมพยายามหาทางระบายความเครียดและฟื้นฟูตัวเองด้วยการปั่นจักรยานทางไกล วันหยุดสุดสัปดาห์ผมมักจะออกทริปปั่นระยะทาง 100 ถึง 200 กิโลเมตรอยู่เป็นประจำ การได้ออกไปอยู่บนถนนยาว ๆ ช่วยให้จิตใจปลอดโปร่ง และทำให้ผมมั่นใจว่าสภาพร่างกายหรือ "ฐานกาย" ของผมฟื้นคืนกลับมาแข็งแรงเต็มที่
ค่ายธรรมชาติของลูกชาย
ทว่าจุดประกายสำคัญที่เปิดประตูบานใหม่ให้กับชีวิต กลับเริ่มต้นขึ้นเมื่อผมพาลูกชายวัยอนุบาลไปเข้าค่ายเรียนรู้วิถีธรรมชาติ
"ทว่าจุดประกายสำคัญที่เปิดประตูบานใหม่ให้กับชีวิต กลับเริ่มต้นขึ้นเมื่อผมพาลูกชายวัยอนุบาลไปเข้าค่ายเรียนรู้วิถีธรรมชาติ"
เจตนาเริ่มแรกเป็นเพียงความตั้งใจของพ่อที่อยากให้ลูกได้สัมผัสธรรมชาติและเรียนรู้สิ่งดี ๆ แต่อนิจจา... กลายเป็นว่าค่ายของลูกในวันนั้น คือจุดที่พาพ่อไปเจอกับ "นาลุงเลี่ยม" ปราชญ์ชาวบ้านผู้สร้างป่าและปลูกต้นไม้เป็นบำนาญชีวิต การได้เห็นวิถีชีวิตที่พึ่งพาตนเองได้อย่างมั่นคงด้วยสองมือ ได้จุดประกายความคิดของคนไอทีที่เหนื่อยล้าจากโลกทุนนิยมอย่างรุนแรง แม้ว่าในตอนนั้นผมจะไม่มีความรู้เรื่องการเกษตรเลยแม้แต่น้อย
นาลุงเลี่ยมกับเศรษฐกิจพอเพียง
จากแรงบันดาลใจที่ได้เห็นจากนาลุงเลี่ยม ผมจึงเริ่มหันมาศึกษาเรื่องปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงและวิถีการพึ่งพาตนเองอย่างจริงจัง ผมเดินทางไปอบรมและเรียนรู้เพิ่มเติมจากครูบาอาจารย์ด้านกสิกรรมธรรมชาติหลายท่าน ปรัชญาเรื่องดิน น้ำ ป่า และวิถีชีวิตที่เรียบง่าย เริ่มเข้ามาแทนที่พื้นที่ในความคิด จนใจของผมไม่อยู่กับวงการไอทีอีกต่อไป
เมื่อฐานกายมั่นคงจากการปั่นจักรยาน จิตใจพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลง และประจวบเหมาะกับจังหวะชีวิตที่ทางบ้านสามารถขายที่ดินแปลงใหญ่ได้ ผมจึงนำเงินส่วนแบ่งที่ได้รับมาไปซื้อที่ดินผืนหนึ่งขนาดเกือบ 20 ไร่ในแถบจังหวัดสุพรรณบุรี และตัดสินใจยื่นใบลาออกจากงานประจำ เพื่อพาชีวิตก้าวเข้าสู่เส้นทางใหม่ที่ใจเรียกร้อง
ลุยเดี่ยวบนที่ดิน 20 ไร่
พื้นที่เกือบ 20 ไร่ ถือเป็นขนาดที่ใหญ่มากและเวิ้งว้างสุดสายตา ในช่วงแรกผมจ้างรถแบ็กโฮมาขุดบ่อน้ำขนาดใหญ่เพื่อนำดินเหนียวขึ้นมาถมทำโคก ขุดร่องน้ำคลองไส้ไก่ และจัดพื้นที่ทำนาสองไร่ตามแบบจำลองโคกหนองนา แต่เมื่อเครื่องจักรขนาดใหญ่ทำงานส่วนโครงสร้างเสร็จ งานหลังจากนั้นคือหยาดเหงื่อของจริง
ผมไม่มีหมวกผู้บริหารหรือบทบาทหัวหน้างานมาคอยยืนคุมใครอีกต่อไป ผมเดินทางมาลุยเดี่ยวเป็นหน่วยหน้าคนเดียวในขวบปีแรก ปลูกบ้านไม้ไผ่หลังเล็ก ๆ ไว้อาศัยหลับนอนอยู่บนโคกดินท่ามกลางความเงียบและลมแล้ง พอฟ้าสางก็เริ่มลงมือด้วยตัวเอง ถอดเสื้อเชิ้ตทำงานมาใส่เสื้อผ้าเก่า ๆ หยิบจอบจับเสียมลงไปขุดดินเหนียวแข็ง ๆ ขุดหลุมปลูกต้นไม้ทีละหลุม นำกล้าไม้ป่าและไม้ผลลงดิน แล้วเดินลากสายยางไล่รดน้ำต้นไม้ทีละต้นรอบพื้นที่เกือบ 20 ไร่ท่ามกลางแดดเปรี้ยง
ความเหนื่อยล้าทางกายจากการใช้แรงงานจริง แตกต่างจากความเครียดในห้องแอร์อย่างสิ้นเชิง แม้กล้ามเนื้อจะปวดระบม แต่มันเป็นความเหนื่อยที่หลับสนิท
ในปีแรกนั้น คุณพ่อของผม (คุณปู่ของลูกชาย) ก็มักจะติดรถตามมาด้วยเพื่อช่วยรดน้ำต้นไม้ และเมื่อท่านเห็นลูกชายมาใช้ชีวิตนอนอยู่ในบ้านไม้ไผ่กลางทุ่งดินโล่ง ๆ ด้วยความรักและความห่วงใยตามประสาพ่อ ท่านจึงตัดสินใจยื่นมือเข้ามาช่วย โดยลงทุนสร้างโรงจอดรถที่ต่อเติมห้องนอนและห้องน้ำที่แข็งแรงมั่นคงขึ้นมาให้ เพื่อให้ลูกและหลานมีที่พักที่ปลอดภัย ซึ่งในเวลาต่อมา ที่แห่งนี้ก็ได้กลายเป็นบ้านบนโคกที่เราได้ลงหลักปักฐานอยู่อาศัยจริงจังในระยะยาว
ปีที่สอง: ย้ายลูกเข้าโรงเรียนวัด
พอเข้าสู่ปีที่สอง เมื่อต้นไม้เริ่มตั้งตัว บ้านและน้ำเริ่มลงตัว ผมจึงพาลูกชายย้ายมาเข้าเรียนชั้น ป.1 ที่โรงเรียนวัดใกล้บ้าน เพื่อให้เขาได้สัมผัสวิถีชีวิตที่เรียบง่ายและเติบโตไปกับธรรมชาติ โดยมีแม่ของเขาตามมาปักหลักอยู่ร่วมกันพร้อมหน้า
จากโลกของหน้าจอคอมพิวเตอร์และอาคารสูงในเมืองใหญ่ ครอบครัวของเราได้มาเริ่มต้นชีวิตใหม่บนผืนดินแห่งนี้ ด้วยความหวังที่จะได้ใช้ชีวิตที่พึ่งพาตนเองได้อย่างแท้จริง